 |
|
|||||
| home | all blogs | feature articles | ||||||
|
Most information here is in English. Only entries not relevant for the international audience are in Dutch.
E-mail is often the least effective means of communication. Use the phone of you want a cheap and fast answer for your questions. Guy Kawasaki has a nice weblog for entrepreneurs and start-ups. Absolutely worth reading. I like the term I found in today's entry: FUQ for a fabricated unanswerable question. E-mail lends itself to very open ended questions where the burden of solving the problem is completely shifted to the recipient of the mail. Every now and then people ask me things in a one-sentence mail that took them less than 10 seconds to write. Something like: 'Help, my printer is not working'. Sure, I could solve that problem, but with the question being so unspecific, I will have to narrow down the problem first. In my reply, I first have to ask a few questions. In the example: what are the make and version of printer, computer, operating system, software, etc. Even asking all those simple questions will take me several minutes. Then nothing is solved yet. All this for information that the asker could have provided immediately in the first mail, if he were not so lazy. If one is lucky the problem can be solved in the next round when the asker has answered all my initial questions. Sometimes the number of initial questions I have to ask is so large, that it would take half an hour of my time to write them down. That is too costly, so I just write the must important ones in my first answer. It will then take additional mails going back and forth before the problem is finally solved. This type of mail communication wastes my time and, in the end, of the original asker as well. Mail has the name of being a very effective means of communication. Well, more often than not, it is a big time waster. I am not thinking about the obvious time sinks such as spam, co-worker spam, cover-my-arse carbon copies, and daily joke of the work place. These are productivity killers and most of us understand that, except the punk in accounting who is sending the daily joke (40 Mb video, of course) and the arse-covering project lead who CCs all managers above him in the hierarchy (but no one below him, of course, imagine that in future subordinates could confront him with his writings). Compare this with the telephone. Granted, it may take some time before you can reach somebody, but once you get to that person, the problem can normally be solved in a few minutes. The phone is a highly interactive medium where questions and answers can follow each other in rapid succession. I even do not mind if the initial question in a phone conversation is too broad. I too can talk faster than type e-mail, so I am glad to ask a clarifying question. Just one. In an e-mail I would ask a few of those questions in my first reply to keep down the lead time. However, as the phone is so interactive, single questions do not add to the lead time. So if you have a question that cannot be answered in less than ten words: take the phone. It saves my costly time and you will have the answer earlier. I am not suggesting that e-mail is completely useless, only mildly so. Sometimes, people cannot be reached by phone at all, sometimes the expected answer is short and requires no particular hurry, sometimes a document is the basis of the conversation, sometimes people live in a different time zones so finding a suitable time to make a phone call is a problem, etc. The art of effective communication is knowing when the use e-mail, phone or a combination of both. There are several powerful patterns of combined use of e-mail and phone:
Do not F.U.Q. me! Use the phone.
Eric Sink wrote an article why he replaced CityDesk with something homebrewn. In the article he introduces the terms MeWare, UsWare and ThemWare for software that is used only by the developers, by developers and customers and just by customers, in that order. I would also add YouWare: software for others, but contrary to ThemWare, for a known customer who can be asked for clarification of the specifications, or who will interfere with the development process in the form as an endless creep source. In other words contracting. I am glad to say that I am very a very happy CityDesk user.
In this 16 minutes video, Jeremy Clarkson of Top Gear tries to destroy a Toyota pick-up truck with some hefty equipment...
In Joel on Software people argued about the pros and cons of recursion. Although some interesting objections were brought forward, I am again astonished by the shortness of the intellectual horizon of many practitioners in our discipline. I contributed: How do you keep your data in an iterative design? You put it in objects on the heap. No matter how you put it, you have just invented the stack as an abstract data type. This should be a bad thing, because you are reinventing the wheel. However, often your heap is larger than the available stack space. If that is the case, that is a clear indication of another problem: wrong programming language for this recursive idiom. There are plenty of languages that do not have this limitation: some of them put the activation records on the heap (some implementations of Lisp and Small-talk) or they allow tail recursion. Ideally, you have both. Many posters made valid remarks about the limitations of recursion, but they forgot to mention that this is not a limitation of recursion per se, but of the tool they use.
For those of you who cannot resist the presence of bubble wrap...
No this is not about virtualisation, a common theme these days in computing. Well, it is about virtualisation, but of a totally different kind. People with neck problems and elderly people wearing glasses often complain that the monitors are placed too high. Ideally, they would like to have a monitor that is partly sunk into the desk top. One can buy expensive specialised furniture or use the saw oneself, but this is our out-of-the-box idea: mirrors. Use a normal desk and put the monitor at more or less the same height as normal. Now the patent-pending trick (today I give you all a free license (-8 ): place a mirror flat on your desk in front of the monitor. Watch the monitor via the mirror that is laying flat on your desk top. Your task: making sure that all output has top and bottom reversed on the monitor. You may have to tilt the monitor forward for better results. If you are using a laptop in a docking station, then this may be trivial. The photos show a simulation of above technique and the normal arrangement of our environment (3rd photo). For the photos we did not have to use a proper mirror, because the glass surface of the desk reflected just enough. If the virtual location of the monitor is too deep, then place the mirrorring surface higher. Maybe I can patent the idea, if even this can be patented. A problem though is the cottage industry that will come up with €2.95 alternatives for my €3.95 commodity product. The photos are taken in our studio. In an earlier blogging, I wrote about our great software engineering office on a shoe string.
Use of colors, sounds, animations and sometimes even transparency give user interfaces a slick appearance. However, many applications use these techniques for no apparent reason. In our Tarn-project we live by our mantra 'Powerful. Simple. Robust.' So if these techniques make the application more user-friendly, then we will not avoid them. This is simplicity for the user. However, we will never use these techniques if it does not bring the user anything. That keeps the code simple and helps us to achieve the desired level of robustness. [complete article]
Some photos from my visit to Paris yesterday [more photos]
Iedere informatikus kent het probleem van demonstrukties. Je hebt lang aan iets gewerkt en wilt het voor het eerst aan de wereld tonen. Meestal is dat je moeder, die zich toch al afvroeg waar je al die tijd aan gewerkt hebt. Je bereid de demonstratie zorgvuldig voor. En dan gebeurt het: in aanwezigheid van je moeder, of in een grote zaal met klanten, crasht de hele zooi op een wijze die nog nooit eerder was waargenomen. Je voelt je opeens heel klein worden. Hieronder een verslag van een perfekt uitgevoerde demonstruktie. Met draaiende televisiekamera's wilden autojournalist Michael Specht en ingenieurs van Mercedes een demonstratie geven van het nieuwe radarsysteem op de auto's dat kop-staartbotsingen moet vermijden. Maar de opnames vonden plaats in een stalen hal en de ingenieurs wisten dat de reflekties de werking van de radar onmogelijk zouden maken. Daarom werd de test in scene gezet. Een Mercedes S-klasser met de radar uitgeschakeld met de journalist aan het stuur reed op een file af van twee andere S-klassers in een hal die in nevelen gehuld was. En voor het oog van de kamera ging het mis: de drie topmodellen knalden bovenop elkaar.... Voor het televisiepubliek ging Mercedes af, omdat het systeem niet naar behoren funktioneerde. Maar er was meer aan de hand. De journalist en de Mercedes-ingenieurs wisten dat ze niet zouden kunnen zien wanneer ze moesten remmen bij deze in scene gezette aktie. Daarom hadden ze een plank op de grond gelegd. De schok van het overheen rijden zou het signaal zijn voor de bestuurder om een noodstop te maken. Helaas, de moderne vering van de auto was zo goed, dat de bestuurders de plank niet gevoeld heeft en gewoon te laat geremd heeft. En zonder dat de journalist en de ingenieurs het wisten stond al die tijd de mikrofoon open... Ze zijn nu op zoek naar een nieuwe baan. En zo wordt je voor de gek gehouden. [video] [Story in English in The Register] Overigens werkt het radarsysteem in de praktijk uitstekend, zoals ook gedemonstreerd in de uitzending van Stern-TV van de week erna. Een typisch Heisenberg-fenomeen zullen we maar denken, namelijk dat een systeem onder observatie zich anders gedraagt dan een niet-geobserveerd systeem (parafraserend).
The US-patent system never ceases to amaze me. This is a fine illustration of the problem.
The Iron-Callipers (for Windows-XP) now tell the color and the RGB co-ordinate of the pixel in the center of the cross hairs.
Ren Nq has done remarkable research on a new type of camera. Instead of a single lense projecting the image on the backplane of the camera, he used a matrix of 90_000 micro-lenses that superimpose their images on the sensitive photo-area. That image is complete unrecognisable: it takes some very intricate algorithms to compute a normal image. However, due to the nature of the superimposed information and the fourier-analysis needed to recover any meaningful data, it is possible to compute a 3D model of the original scene. Knowing this, it is possible to compute a conventional image, for any given focal distance. Therefore, it is possible to refocus the images after the image has been taken. Watch these spectacular videos, knowing that each of these videos is computed from a single photo.
Here is an article by Burke and Lachler worth reading about internationalisation in general and localisation in particular. It provides a clear case why localisation should use functions rather than a simple resource files with immutable data. It is about Perl, but relevant to any other language.
Take a GPS-device that records your positions. Use software to plot your where-abouts. Now you can draw images on the map on the computer by finding your way in the real world. Makes me think of the Turtles in the Logo-programming language. On GPSdrawing.com one can find some fine drawings. Pictured here is the computer plot and the same plot placed over an aerial photo of Brighton, UK.
Swindon (United Kingdom) has the most remarkable roundabout in the world: the so-called Magic Roundabout. It is a large clockwise roundabout (as common in the left-driving UK), with a smaller counter-clockwise roundabout inside it. Cars can jump from one to the other via 5 even smaller roundabouts that are placed between the two main roundabouts. Mind-baffling at first, but it seems to work very well. There are even special T-shirts for sale for the survivors. [Google Maps and satellite] [SwindonWeb] [Arwin Grewe's Homepage 1, 2] [more photos]
Many thanks to the first beta-testers who submitted valuable data on our Iron-Callipers tool and on the user experience of the download and installation process. I would like to thank my friend Paul Klarenberg in particular for his elaborate review. Some of his comments have been incorporated in version 0.1.3. However, some of his comments, no matter how valid, are very hard to implement and will take time. We are working on it. Changes since version 0.1.2:
We have updated the Iron-Callipers, moved everything to its own page and added some documentation.
Iron®-Callipers Screen Measurement Tool
Today Garabit® published the Iron®- Callipers, a simple tool to determine screen co-ordinates, distances, angles and surfaces. Above screen shot is of the callipers in action with the help screen of the application in the background. Click on the image to read the entire manual. That is all there is to it at this moment. A few little functions will be added in the next few days. Tomorrow we shall publish some documentation accessible from this blog. This tool is not part of our core business. We made it in a couple of hours, using our existing frameworks and technology. If we simply needed a tool like this, we should have bought it from the shelf, because buying is more cost-effective than making. However, we needed to gain experience with some new design patterns and this was an excellent tool to try it. Have fun.
Nederland gaat zich internationaal belachelijk maken. De mus die 23_000 dominosteentjes heeft omgegooid in de hal in Leeuwarden krijgt een staartje. Dierenrecht-organisatie Een Dier een Vriend zegt aangifte te hebben gedaan in Leeuwarden bij het Openbaar Ministerie. Laat justitie deze lieden dan meteen aan de tand voelen voor het verspillen van de tijd van officieren en rechters. Tuurlijk je mag niet maar zo een vogeltje doodschieten, maar dit is ronduit belachelijk.
Afgelopen vrijdag hebben we te maken gehad met uitzonderlijk noodweer. Grote delen van Gelderland en Twente waren volkomen onbereikbaar. Tot overmaat van ramp is in Haaksbergen en omgeving de stroom uitgevallen en hebben naar schatting 40_000 burgers zonder stroom gezeten. Passend in de tijd van het jaar is het Zwarte Pieten begonnen. Ik weet het niet zeker, maar volgens mij worden we op lokaal en nationaal nivo bestuurd door lieden die niet helemaal voldoen aan de noodzakelijke technische specifikaties. GroensLinks kamerlid Vendrik wil burgers de wettelijke garantie geven dat ze bij een storing binnen 24 uur weer stroom hebben. Sinds wanneer kan wetgeving noodweer voorkomen? Hoe kan een wet technische storingen voorkomen (als er al een technische oorzaak was)? Geklets uit de nek voor publieke konsumptie. Er komen verkiezingen. Doet het meeste denken aan het kongres van de Amerikaanse staat Indiana dat in 1897 probeerde wettelijk vast te leggen dat pi gelijk zou zijn aan 3. Dan wat vragen aan Minister Brinkhorst die zich afvraagt hoe het komt dat de storingen in Haaksbergen en het Zeeuwse Hulst zich hebben voorgedaan in de netten die recentelijk zijn vernieuwd. Voor dat fenomeen bestaat een speciaal woord, dat ik nu op voorwaarde van vertrouwelijkheid zal verklappen aan de lezers. Dat fenomeen heet toeval. Bij het vernieuwen van een net wordt een hoop aangepast, maat niet de hoogspanningsmasten of de kabels. Echter onder de gegeven weersomstandigheden moeten de kabels tot misschien wel 10 keer hun eigen gewicht dragen door aangevroren ijsrokken. Bovendien worden de lijnen dan zeer gevoelig voor de zeer harde wind. Kabels en masten zijn daar gewoon niet op berekend: ze knappen respektievelijk vallen gewoon om. Voorkomen kan wel, maar daar hangt een prijskaartje aan, dat niemand bereid zal zijn om te betalen. Grote massieve masten zouden het landschap ontsieren. Burgers, aangevoerd door burgemeesters zullen alles in het werk stellen om de plaatsing van dergelijke dure molochen tegen te houden. Misschien ook wel terecht, eens in de halve eeuw een ernstige storing als deze is orden van grootte goedkoper dan het nastreven van perfektie. Toch wel grappig dat de minister roept dat Duitsland wellicht had kunnen helpen bij het leveren van stroom aan Haaksbergen. Haaksbergen ligt aan het einde van het net, en dat is al heel lang zo. Misschien had de minister zich dit soort vragen veel eerder moeten stellen. Niet dat het in dit geval veel gescheeld zou hebben, want aan de andere kant van de grens, was een nog veel grotere storing. Ongeveer 80_000 Duitsers zijn al dagenlang verstoken van stroom. Overigens geeft dit eens te meer de uitzonderlijkheid van de weersomstandigheden weer. Hiermee is hopelijk ook het waanidee ontkracht van sommigen dat de storing iets te maken zou hebben met de liberalisering en privatisering van de stroomlevering. Aan de minister: voortaan eerst hersenen aanzetten, dan mond open doen. Eventueel bij stroomuitval eerst batterijen plaatsen. Tenslotte de burgemeester van Haaksbergen: iedereen heeft er al van langs gekregen, maar de eigen rol bleef nog een beetje onderbelicht. Laat mij dan wat vragen stellen om licht te brengen in de duisternis:
Laten we toch met zijn allen accepteren dat mensen foutjes maken en Onze Lieve Heer het weer.
An amazing site with Peter Callesen's paper art. It shows what can be done with A4-paper, glue and scissors. I think this little house is shown here in its actual size! [more]
Roedy Green still provides the best source on how to write unmaintainable code [ditto as single page]. Excellent source for anyone interested in writing good code and good documentation. Contains some ideas that can be found nowhere else, not even in Steve McConnell's Code Complete.
When we first developed the website for Garabit, we intended to use a stock photo from a well-known source. However, the costs are prohibitive: hundreds of euros for a single photo on a single (home) page without the right to crop, scale or alter the photo. The photo we had in mind was a beautiful black and white photo from around 1900 of the viaduct after which our company is named. We developed the template for our web page using this photo as a place holder. But the costs were too high. As a matter of fact, for that amount of money one could go to France, have a long photo shoot and spend a good holiday there as well. Err, for the price of 2 photos, that is. In the end we solved this problem by taking one of my own photos and editing it. As a color photo it was a dog, but after conversion to black and white, it met all the requirements we had set for ourselves. Man hours are not free, I know, but now we had something that would be completely free of rights. It always amazes me how many websites are populated with stock photos of happy smiley people. Photos that could sell software, washing powder, tooth paste, olive oil or shampoo (do not mix these up, your hair will look horrible). For all the money they have spent, they obtained nothing more than an impersonal nothing-saying page filler. These days with a simple digital camera one can do better than that. Just go out on the street and shoot a year worth of footage. I did so during my last holiday to the Cantal, when I visited the Garabit Viaduct.
As simple as they are, it is a misunderstanding that splash screens cannot be improved upon from a human factors point of view. Splash screens are the logo screens that are shown for a few seconds when applications are started. Contrary to popular belief, splash screens are not simple advertisements. A good splash screen can improve the usability of the application that it belongs to. The most important reason for the existence of splash screens is rather mundane. Launching a large application can take many seconds before all files have been loaded from disk and the application is fully operational. Without feedback, the user may think that something is wrong and he may try to start the application again in frustration. However, certain applications cannot be run more than once at the same time, so the additional attempts to launch the application will result in all sorts of nastiness. Even if the application can run multiple instances, it is unlikely that the user wanted this. So in that case he must close all superfluous application windows. This problem is solved with a splash screen. The splash screen is a lightweight application that can load quickly and provides instant feedback to the user. It hides the longer load time of the main application. Even though the load time of the main application can actually decrease slightly due to the added load time of the splash screen, users perceive the application as having become snappier. Splash screens are normally used to provide commercial information such as name of vendor, legal notices, version information, license numbers, etc. This information is relevant for the user, but it should not get in the way during the normal use of the application. This is the sort of information that is also shown in the about-menu of many applications. It is the identifying information that users must known, e.g. when there are problems. Putting this information in the splash screen is an excellent option, because the type of information we talk about is static and in the splash screen it does not get in the way, because the main application itself is not available yet. For our project code-named Tarn, we went a step further. Our splash screen still is lightweight, but we have turned it into a mini application. Certain tasks that logically belong outside the main application itself, are made available in the splash screen. For example, installation should be placed outside the main application itself, because one cannot use the application to install itself when it has not been installed yet. The same thing applies to registration and updating. These logically belong outside the main application. Nonetheless, these functionalities should be made available inside the main application, because computer-savvy users, spoilt by bad designs, will look for it there. We went even further and allow the user to make his first application level choices in the splash screen itself. These first decisions then do not have to be made in the main application a few seconds later. The splash screen provides options for the most common commands of our application. So it provides guidance to the novice users, but without hindering the experienced users. What was a mild annoyance to some has become a usability feature for many. We have turned the idle time before the main application becomes available into a useful possibility to interact.
In comp.lang.ada a discussion ('Buffer overflow article') is taking placed that was triggered by an uninformed academic article that hit the Communications of the ACM. Security is a hot issue these days with people being harassed by viruses and spyware. Buffer overflows are one of the most well-known exploits that are used to infect computers. Being uninformed as they are, the authors of the article stipulate that checking in software is prohibitively expensive. Obviously, they missed the Ada programming language in their research. Ada has been developed since the late 70's and it solved a long time ago all the problems that these academics ponder about and many more, off the shelve, with a GPL-ed compiler and generally with an overhead of less than 10% of the unchecked equivalent. The authors of the article, Kuperman, Brodley, Ozdoganoglu, Viuakumar, and Jalote claim that solutions in software have a 100% overhead. Pascal Obry rightfully asks what the problem is with that, even if it were true. Most software is not time critical (Ada is strong in the embedded domain!), debugging hours are for more expensive than CPU-hours, and finally:
Briljant! This is using More's Law to one's advantage. Jeffrey Carter pushes this whole discussion to its logical conclusion: Even in cases where it is critical, how fast does an incorrect program have to procedure Solution is Compile with all checks suppressed for maximum acceptability.
Earlier today I wrote that we do not have a quality problem. The interesting question is: how do I know? Not finding many bugs is an indication for good quality code, but also for bad quality assurance practices. So where do we stand? I am not suggesting that we are perfect programmers, far from that. Our first cut is not better than that of any other programmer. So when we first run our software, we find many bugs. However, the telling bit is that after the first run the number of bugs found almost instantly drops to zero: we hardly ever find a bug in code that is more than a few days old. This is in code that is dog fed, reviewed, unit tested, reused, etc. We are not talking about idle code here. Unfortunately, I do not have the hide-out time statistics of the bugs we find, our systems do not allow us to obtain that information easily (nor is their an urgent need for that). However, I must think very hard to come up with a bug that was found in our code after a module was deemed ready for release.
I wrote earlier that we at Garabit make our software as brittle as possible. Our software will halt immediately when something is wrong and we do not try to rescue the situation with exception handling. The problem with exception handling is twofold. First, it hides the cause of the bug by moving control to another location, i.e. the exception handler. This reduces the possibilities of actually finding the root cause. Second, exception handlers are notorious bug hide-outs, because coverage testing for exception handling is extremely difficult, in particular in good code that contains very few bugs anyway. Last week we had an inspection of our total code base. I do not want to tell the size of the entire code base, other than telling that it is really big. Now the interesting bit: we use no more than 0.24 exception handlers per thousand lines of code (or one per 4200 lines of code) and we do certainly not have a software quality problem.
The CC7100 series is one is the most beautiful locomotive series ever built. Here the CC7102 pulls the 'Aubrac' from Béziers to Neussargues across L'Aubrac and the Cantal. On one of the photos on this site, the CC7102 crosses the famous Garabit-viaduct. Watch the famous parabolic portals for the catenary. The CC7100-series was known in the Netherlands as the serie 1300. More information on the CC7100-series can be found here.
Vraag 1: wat is misschien wel de leukste stad van Nederland om te wonen of te werken, heeft de mooiste binnenstad van Nederland, is de beste winkelstad van Nederland, is vestingstad van het jaar, heeft zeer veel gezellige uitgaansmogelijkheden, enz? Vraag 2: wat is de enige stad in Nederland met 4 universiteiten, 5 hogescholen, 1 vliegveld, zeer goede snelwegverbindingen en zeer goede spoorverbindingen, een goede ondernemerskultuur en bovendien een high-tech kultuur en gelegen in de belangrijkste ekonomische motor van Nederland, tevens de derde technopool van Europa? Vraag 3: in welk gebied waar ook ter wereld is de hoogte koncentratie olympisch goud te vinden? Het antwoord op vraag 1: 's-Hertogenbosch. Het Bourgondische 's-Hertogenbosch is algemeen bekend in Nederland. Velen weten ook of uit eigen ervaring of van horen zeggen dat de stad ook zeer mooi is met zijn Sint-Jan, de Parade, de 1200 monumentale panden, de Binnendieze die onder de huizen doorvoert, de oudste vestingwerken van Nederland die bovendien als enige in het land nog volledig in takt zijn, het aan de binnenstad grenzende Bossche Broek, het Oeteldonkse karnaval, de geweldige terassen, de Brabantse gezelligheid. Minder bekend maar evenzeer de moeite waard: het Paleiskwartier, de Haverleij en de Maasboulevard. Als enige stad in Nederland ligt 's-Hertogenbosch aan drie rivieren: de Dommel, de Aa en de Maas. Ik schrijf dit niet om een omissie van de plaatselijke VVV goed te maken. Gemeentebestuur en provincie zijn van deze sterke punten van de stad zeker op de hoogte en ze promoten deze aspekten voortdurend. Mijn bezwaar is dat de goegemeente, de gemeente, de provincie en het Rijk het antwoord op mijn tweede vraag niet kennen. Het antwoord op deze vraag is namelijk wederom 's-Hertogenbosch. De stad ligt op een belangrijk kruispunt van spoor- en wegverbindingen richting Utrecht, Nijmegen, Eindhoven, Tilburg en Breda. 's-Hertogenbosch heeft een eigen vliegveld in de vorm van Eindhoven Airport. De naam niet tegenstaande, een vliegveld op zo'n geringe afstand van de eigen stad mag gerust als een vestigingsvoorwaarde gezien worden. Groten delen van Amsterdam liggen verder van Schiphol dan 's-Hertogenbosch van Eindhoven Airport. Ook op de kaart van Europa ligt 's-Hertogenbosch op een interessante lokatie: dicht bij de bevolkingskoncentraties van de Randstad, het Roergebied, Vlaanderen/Brussel en van de Brabantse steden zelf (Eindhoven, Tilburg en Breda zijn de 5e, 6e, en 9e stad van Nederland, [Wikipedia]). Een universiteit die minder dan 30 minuten met de trein van de stad verwijderd is, mag voor alle praktische overwegingen bij de eigen stad geteld worden. Immers als het erop aankomt eenvoudig kontakten te leggen of studenten te vinden is een reistijd van 30 minuten de praktische grens. Aldus gekeken beschikt 's-Hertogenbosch over de Technische Universiteit Eindhoven (20 minuten), de Universiteit van Tilburg (15 minuten), de Rijksuniversiteit Utrecht (30 minuten) en de Radboud Universiteit Nijmegen (30 minuten). Genoemde steden en 's-Hertogenbosch zelf hebben allemaal een eigen hogeschool met voor ons bedrijf relevante opleidingen als informatika, vormgeving, linguistiek en technische bedrijfskunde. Gevraagd naar de ekonomische motor van Nederland komt bij bijna iedereen, ook de regering en het parlement, met de veronderstelling dat dit de Mainport Schiphol of de Mainport Rotterdam moet zijn. Beide antwoorden zijn fout. Het enige juiste antwoord is de regio Eindhoven, oftewel Zuidoost Brabant. Nergens worden meer banen geschapen, nergens wordt zoveel research en development gedaan, nergens wordt zo'n groot deel van onze nationale welvaart gekreëerd. Terecht gebruiken sommigen het woord Brainport Eindhoven. Na de regio Helsinki, de regio Stockholm, vormt de regio Eindhoven de derde technopool van Europa. Het zal geen toeval zijn dat dit de thuisbases vormt van respektievelijk Nokia, Ericsson en Philips. Ik roep overheden op om over klichés heen te springen en de feiten onder ogen te zien. Het Rijk moet meer aandacht geven aan de gebieden buiten de Randstad en het koncept van de twee main ports loslaten. Files vormen in Zuidoost-Nederland ook een probleem van nationale importantie. Het is gewoon te gek voor woorden dat snelwegen in Brabant door de provincie gefinancierd moeten worden. Gemeente en provincie moeten afzien van lokaal chauvinisme. Laten we het gewoon onder ogen zien: alles in een straal van 30 kilometer rond Eindhoven is een voorstad van Eindhoven waarvan de lokale autonomie gewoon nog niet is opgeheven. Niet dit ik pleit voor een gemeentelijke herindeling, per se, maar het draait gewoon om Eindhoven. Gelukkig zijn er op dit gebied wel initiatieven zoals het voorstel voor een snelspoorverbinding tussen Breda, Tilburg, 's-Hertogenbosch, Eindhoven en Helmond of op een kleinere schaal de samenwerking Waalbosch van Waalwijk, 's-Hertogenbosch en Oss. Het antwoord op vraag 3: laat ik gelet op bovenstaande over aan ieders eigen fantasie (-8 's-Hertogenbosch: de leukste voorstad van Eindhoven.
Al in mijn vorige post schreef ik dat de Nederlandse Taalunie een spelfout heeft in haar eigen naam. Is altijd zeer komisch, net als universiteiten die de kwaliteit van hun onderzoek en onderwijs naar beneden willen aanpassen en overgaan op het Engels en handenvol taalfouten maken in de nieuwe Engelse namen van de vakgroepen. Bij sommige vakgroepen telde ik een aantal jaren geleden 3 taalfouten in een enkele naam. Ga zo door! Maar met de Taalunie blijkt het nog bezopener. Volgens Ewout Sanders in de NRC van vandaag wijkt de bijgevoegde CD met spellingskontroleprogrammatuur voor tekstbewerkers op duizenden woorden af van de gedrukte lijst. Hoera! Hoera! Hoera! Kunnen binnenkort weer nieuw wijzigingen verwachten. Ja, met dat laatste moet ernstig rekening gehouden worden. Ik ga op mijn eigen manier verder. Autonoom, elitair, want voor mezelf, en kreatief. Goede taal is kunst. Goede taal is wetenschap. Taal is een machine om gedachten te verplaatsen.
De spellingsdwaasheid slaat weer toe. Nog geen tien jaar na de laatste spellingswijziging besluiten de taalterroristen in de Nederlandse Taalunie (inderdaad dit orgaan dat verantwoordelijk is voor de spelling van het Nederlands heeft een spelfout in zijn eigen naam: het koppelteken ontbreekt) om de spelling wederom te wijzigen. Gelukkig verandert er voor mij helemaal niets. Ik heb bij de laatste spellingswijziging in 1995 besloten mij niets aan te trekken van deze politici die beter zijn in het ouwehoeren dan in het produceren van heldere taal. Ik pleeg verzet. Ik kollaboreer niet. Ik houd vast aan een systematische spelling die in grotendeels korrekt was toen ik schoolging. Je kunt ten aanzien van spelling voor twee dingen kiezen: of je houdt vast aan een bepaalde spelling en wijzigt die nooit en je zet er een soort Académie Française op om dat te handhaven, of je vereenvoudigt de spelling aanzienlijk en systematisch. Ik heb zelf weliswaar voor het laatste gekozen, maar heb zeker ook sympatie voor het eerste. Echter elke paar jaar de boel op zijn kop zetten zonder dat het een werkelijke verbetering is, zet nieuwkomers en oudgedienden in de taal voortdurend op het verkeerde been. Moet overigens lachen om de opmerking van de Nederlandse Taalunie dat accenten op veel Franse woorden komen te vervallen. Onderzoek met behulp van Google zou hebben aangetoond dat de meeste Nederlanders het toch al niet meer gebruiken en het niet tot verwarring lijkt. Als dat de norm is, dan had de spelling nog wel iets grondiger onder handen genomen mogen worden, want de spelling op het Internet is abominabel. Ewout Sanders vult er wekelijks een leuke column mee in de NRC. Ik wilde nog wel eens de lezerskommentaren lezen in de Telegraaf op het Internet. Toen dat te veel tijd ging kosten heb ik besloten me alleen nog te verdiepen in de meningen van mensen die vier zinnen achter elkaar kunnen schrijven zonder spelfouten. Sindsdien heb ik weer tijd over. Ik kijk helemaal niet meer. Voor filosofen: moet ik me nu wel of niet verdiepen in mijn eigen mening?
SOFTWARE ENGINEERING GLOSSARY or DEFINING COMPUTER TERMS FROM A MARKETING POINT OF VIEW
Found this jewel today in OS-News.
Answering a question in Joel on Software on the use of British English vs. American English on websites: The difference between Br.E. and Am.E. is largely irrelevant for me as a non-native speaker. However, Americans (more than English in my experience) often make a number of very irritating errors in their use of English on their websites:
Earler articles on the use of International English at Garabit.
Never seen a presentation like this. Even if you do not understand the subject, take a brief look. Dick Hardt, Founder & CEO of Sxip Identity tells about their technology. Fasten your seatbelts.
Users are often confronted with legal text in computer programs and web sites. Think of licensing terms, privacy policies, terms of use, trademark claims, etc. Users are often appalled by the legalese and turn away from the product or turn away from the site. Therefore, it is important that the legal text is written with the normal user in mind. Unfortunately, laywers are the least suited to write such texts. Their texts scare people away. Legal text should be written by professional text writers, and then be checked by a knowledgeable lawyer. Lawyers are not trained interface designers. Initially, I had the following impissibility: lawyers have zero suability (-8.
Op 2005.11.29 verzorgt Juri Czabanowski in de Azijnfabriek in 's-Hertogenbosch een lezing over na-oorlogs auto-design in de jaren '50 en '60: Citroën DS/ID en de Mini. Op 2005.12.07 volgt een lezing van dezelfde spreker over Art Nouveau en Art Deco. [Hector Guimard][ingangen Metro Parijs][WikiPedia] Tenslotte op 2005.12.20 is lezing over figuratie in de kunst: Pop Art, Op Art en Land Art. [Victor Vasarely][WikiPedia] Aanmelden via Azijnfabriek. [Sorry, de site is nogal jaren 90 en gebruikt frames. Ik kan daarom niet een direkte link geven.]
Ben op mijn wenken bediend na mijn blog van gisteren. Vandaag staat er een artikel in het NRC (pagina 2) waarin TOP-onderzoeker Yigal Pinto van de Jonge Akademie klaagt over het promotieplan van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen: 'een promovendus uit Nepal is net cum laude gepromoveerd en nu is ze al weggekocht door een laboratorium in de Verenigde Staten'. All my blogs:
2006Q1 |
|||||
| home | all blogs | feature articles |
