Oplaaiende golf van spellingsterreur

by Karel Thönissen

De spellingsdwaasheid slaat weer toe. Nog geen tien jaar na de laatste spellingswijziging besluiten de taalterroristen in de Nederlandse Taalunie (inderdaad dit orgaan dat verantwoordelijk is voor de spelling van het Nederlands heeft een spelfout in zijn eigen naam: het koppelteken ontbreekt) om de spelling wederom te wijzigen. Gelukkig verandert er voor mij helemaal niets. Ik heb bij de laatste spellingswijziging in 1995 besloten mij niets aan te trekken van deze politici die beter zijn in het ouwehoeren dan in het produceren van heldere taal. Ik pleeg verzet. Ik kollaboreer niet. Ik houd vast aan een systematische spelling die in grotendeels korrekt was toen ik schoolging. Je kunt ten aanzien van spelling voor twee dingen kiezen: of je houdt vast aan een bepaalde spelling en wijzigt die nooit en je zet er een soort Académie Française op om dat te handhaven, of je vereenvoudigt de spelling aanzienlijk en systematisch. Ik heb zelf weliswaar voor het laatste gekozen, maar heb zeker ook sympatie voor het eerste. Echter elke paar jaar de boel op zijn kop zetten zonder dat het een werkelijke verbetering is, zet nieuwkomers en oudgedienden in de taal voortdurend op het verkeerde been.

Moet overigens lachen om de opmerking van de Nederlandse Taalunie dat accenten op veel Franse woorden komen te vervallen. Onderzoek met behulp van Google zou hebben aangetoond dat de meeste Nederlanders het toch al niet meer gebruiken en het niet tot verwarring lijkt. Als dat de norm is, dan had de spelling nog wel iets grondiger onder handen genomen mogen worden, want de spelling op het Internet is abominabel. Ewout Sanders vult er wekelijks een leuke column mee in de NRC. Ik wilde nog wel eens de lezerskommentaren lezen in de Telegraaf op het Internet. Toen dat te veel tijd ging kosten heb ik besloten me alleen nog te verdiepen in de meningen van mensen die vier zinnen achter elkaar kunnen schrijven zonder spelfouten. Sindsdien heb ik weer tijd over. Ik kijk helemaal niet meer.

Voor filosofen: moet ik me nu wel of niet verdiepen in mijn eigen mening?