Uitvaart paus Johannes Paulus II

by Karel Thönissen

Majesteit,

Afgelopen vrijdag bij de uitvaart van de Paus Johannes Paulus II schitterde u en de rest van de koninklijke familie door afwezigheid. Nederland had daar natuurlijk vertegenwoordigd moeten zijn door het staatshoofd. Landen waarvan het katholieke bevolkingsdeel velen malen kleiner is waren wel door het staatshoofd vertegenwoordigd, zelfs landen als Syrië, Iran en Afghanistan. Ook de president van de Verenigde Staten had de moeite genomen om te komen, samen met twee oud-presidenten en de minister van buitenlandse zaken. Het katholicisme is naar koppen geteld de grootste godsdienst van dit land. Bovendien gaat het hier om de uitvaart van een paus waarvan de historische betekenis voor iedereen duidelijk is. Wat een uitglijder.

Natuurlijk, het antwoord van vice-premier Zalm op de kritiek van oud-premier Van Agt was leuk en spits, maar dit antwoord pareert de kritiek van Van Agt zelf, niet dat van alle anderen binnen en buiten de politiek die hetzelfde riepen, volgens enquetes 57% van de bevolking (met 32% tegenstanders). Eigenlijk is het Zalm te gemakkelijk gemaakt, omdat niemand heeft doorgevraagd.

De opmerking uit de politiek over scheiding van kerk en staat vind ik hoogst ongepast. In Nederland hebben namelijk niet een echte scheiding van kerk en staat. We hebben een premier die het gebed terug heeft gefriemeld in de troonrede, als Nederland hebben we in Europees verband lopen zeuren om het zijschrijft 'God zij met ons' op de Nederlandse euro, we hebben tal van konfessionele partijen in de kamer, daarbij inbegrepen het CDA, en het meest storend: ons staatshoofd wordt ingehuldigd in een kerk en tekent wetten 'Bij de Gratie Gods'. Staatsrechtelijk het enige juiste zou zijn dat het staatshoofd zou tekenen met 'Bij de Gratie van het Nederlandse volk' en dat het staatshoofd het ambt aanvaardt door een eed of belofte, af te leggen op de grondwet in een gezamenlijke vergadering van de kamers van de Staten Generaal in Den Haag. Wederom kunnen wij veel leren van onze Belgische buren.

We hebben een totaal pleefiguur geslagen. Dit laat zich niet repararen met een aantal korte bezoekjes aan de katholieke mis om de hoek.

Majesteit, en excellentie, minister-president, van twee doctoren had ik meer wijsheid verwacht.

Naschrift: hier de namenlijst van degenen die wel aanwezig waren. Wat blijkt, ons land had 5 uitnodigingen!